Mevcut hükümetin dokunaklı hedefi olan ‘Hindistan’da Üretin’ yatırımı kolaylaştırmak, yeniliği teşvik etmek, fikri mülkiyeti korumak ve sınıfının en iyisi üretim altyapısını inşa etmek için tasarlanmış büyük yeni girişimleri içerir, ayrıca ilk ve ilköğretim düzeyinde profesyonel olarak planlanmış beceri geliştirme eğitim programlarını kurumsallaştırarak eğitim sisteminin yenilenmesini gerektirir.

Sokak oyunları, skeçler gibi kültürel etkinliklerle birlikte medyanın yoğun kullanımı yoluyla bilinçlendirme programları da dahil olmak üzere daha fazla paralel faaliyetler ve çevre oluşturma kampanyaları öncelikli olarak organize edilmelidir. Bu çabaların kapsayıcı olması, her zaman, eldeki görevlerin sağlam bir şekilde izlenmesiyle birlikte planlama ve uygulamada kalitenin sağlanmasına net bir şekilde odaklanacaktır.

Mevcut eğitim sisteminin en büyük zayıflığı, eğitim ve iş dünyası arasındaki işlevsiz bağlantıdır. İş dünyasına hazırlığın çocuğun eğitim yolculuğunun erken bir aşamasında başlaması gerektiğini belirtmek gerekir. Bu aşamada edinilen hazırlık bilgisi, orta ve yüksek seviyelerde ileri beceri eğitimi kazanmanın basamak taşı olacaktır.

Wardha Komisyonu, Gandhiji’nin Nai Talim pedagojisinin teşviki ve diğerleri arasında, eğitim politikasının önemli bir parçası olarak öne sürülen ilköğretim ve üst ilköğretim seviyelerinde beceri kazanımının, diğerlerinin yanı sıra, Batılı eğitim felsefesi ve zamanın bariz ihtiyacı olarak hızlı sanayileşmeye verilen öncelik, Hindistan’da meslek öncesi eğitime büyük bir darbe vurdu ve etkisi bugün bile hissediliyor. Öyle ki, beceri geliştirme ihtiyacının farkına varılması, eğitim programı planlayıcıları ve yöneticileri arasında henüz şekillenmemiştir.

İlköğretim ve lise düzeyinde beceri geliştirmeye verilen önceliğin kapsamının oldukça zayıf olduğu açıktır. Şimdiye kadarki öncelik ve odak, daha çok örgün eğitim sisteminin geliştirilmesine yönelik iken, meslek öncesi eğitim gereken ilgiyi görmemiştir.

Bu, aynı zamanda, örgün ilk ve orta öğretimi desteklemek için kaynakları artırmak için Dünya Bankası gibi çok bağışçılı kuruluşlara önemli ölçüde bağımlılık olduğu gerçeğiyle de açıktır. Örgün eğitimdeki bu orantısız öncelik, ilköğretim düzeyinde meslek öncesi eğitimin geliştirilmesi için yetersiz mali tahsisat ile sonuçlanmıştır.

Orta ve yüksek öğretim düzeylerinde beceri geliştirmeye büyük önem verilmesine rağmen, ilköğretim düzeyindeki meslek öncesi eğitimin Beş Yıllık Planlarda gerektiği gibi tanınmamış olması da bu gerçeği doğrulamaktadır. Bu nedenle, yalnızca örgün eğitim rotasına bağımlılık, öğrenci topluluğu arasında yüksek öğrenimi arzulama konusunda aşırı baskı oluşturmaktadır.

Bu nedenle, ilk ve ilköğretim düzeyindeki öğrenciler arasındaki çeşitli yetenekleri belirlemek ve bunları uygun mesleki alanlara aktarmak için iyi düşünülmüş bir stratejinin geliştirilmesi zorunludur.

Bu amaçla, öğrencilerin ilköğretim düzeyinde mesleki becerileri öğrenmeye maruz kalma ihtiyacını duyarlı hale getirmek için veliler, öğretmenler ve diğer paydaşların yanı sıra genel olarak toplum arasında farkındalık yaratmaya yönelik bir ihtiyaç duyulmaktadır. Bu bağlamda tüm medya ve sosyal medya ağlarının etkin kullanımı üzerinde fazla durulmaya gerek yoktur.

Bu bağlamda kritik bir husus, uygun seviyelerde öğretmen ve eğitmenlerin belirlenmesi, işe alınması ve eğitilmesi için acil ihtiyaçtır. Bahsetmeye gerek yok, nihayetinde, yukarıdaki tüm yönleri içeren iyi planlanmış bir çaba olmadan, profesyonel olarak vasıflı bir iş gücü oluşturmaya talip olunamaz. 

Hindistan eğitim sistemi
Hindistan eğitim sistemi slayt
Hindistan Eğitim Sistemi pdf
Türkiye Hindistan eğitim sistemi
hindistan’da okul öncesi eğitim sistemi nasıldır
hindistan’da türk okulları
Hindistan eğitim sistemi ekşi
Hindistan Milli Eğitim Bakanlığı

Hindistan’da Orta Öğretim

Orta öğretim, belki de bireyin eğitiminin en önemli kısmıdır, çünkü bir öğrencinin ileri eğitim için ne alacağına ve günlük ekmeğini nasıl kazanacağına bu yıllarda karar verir.

Bu bölüm Hindistan’daki meslek öncesi, orta ve yüksek orta öğretim sistemini incelemekte ve öğrenciyi iş dünyasına nasıl hazırladığını tartışmaktadır. Bu bölüm, dört yıllık orta öğretim (mesleki öncesi eğitim dahil) ve yüksek orta öğretim boyunca verilen mesleki eğitime odaklanmaktadır. Hint eğitim sisteminin orta düzeyinde mesleki eğitimin değişen eğilimi açıklanmaktadır.

Ortaöğretim düzeyinde mesleki eğitimin mevcut durumu, meslek kursları sunan farklı enstitüler/devlet kurumları, farklı kurumlar tarafından takip edilen müfredat, kullanılan öğretim metodolojisi, değerlendirme metodolojisi ve sertifika modeli hakkında bir açıklama sunulmaktadır. Karşılaşılan sorunların derinlemesine analizi ve geleceğe yönelik öneriler sunulmaktadır.

Eğitim yalnızca verimliliği artırmanın bir aracı değil, aynı zamanda demokratik katılımı genişletmenin ve artırmanın ve bireysel ve toplumsal yaşamın genel kalitesini yükseltmenin etkili bir aracıdır.

Orta öğretim, belki de bireyin eğitiminin en önemli kısmıdır, çünkü bir öğrencinin ileri eğitim için ne alacağına ve günlük ekmeğini nasıl kazanacağına bu yıllarda karar verir. Bir öğrencinin orta öğretimi almak için harcadığı yıllar, gelişimi için çok önemlidir ve gelecekteki yaşamının gidişatını belirlemede etkilidir.

Hindistan eğitim sisteminde öğrenciler ilköğretime kadar tek bir akademik yol üzerinde eğitime devam etmektedirler. Ortaöğretim aşamasına girerken, meslek öncesi kurslar aracılığıyla iş eğitimi almaları sağlanır. Yüksek orta öğretim aşamasına girdiklerinde, ya akademik (teknik) bir eğitim yolunu benimseme ya da onları hemen çalışmaya hazırlayan mesleki bir yol seçme seçeneğine sahiptirler.

Akademik parkurun amacı, bir kişiyi profesyonel bir kariyere hazırlamak iken, mesleki parkur, öğrenciyi eğitimini tamamladıktan hemen sonra işe hazırlamayı amaçlar. Bu bölümün (ve kitabın) odak noktasının eğitim sisteminin öğrenciyi çalışmaya nasıl hazırladığı üzerine olduğu göz önüne alındığında, bu bölümün kapsamını Hindistan’da bulunan orta ve yüksek orta öğretim sistemi aracılığıyla sağlanan mesleki eğitimle sınırladık.

Mevcut bölüm aşağıdaki gibi yapılandırılmıştır. Sonraki bölüm, Hindistan’daki mevcut mesleki eğitim senaryosu hakkında bilgi sağlar. Hindistan’daki mesleki eğitim ve öğretimin hedeflerini listeler.

Kısımlar, Hindistan’da mesleki eğitim sunan ajanslar, mesleki eğitimin nasıl finanse edildiği ve meslek öncesi ve meslek müfredatları hakkında ayrıntılar sağlar. Öğretim metodolojisini temsil etmektedir. Hindistan mesleki eğitim sisteminin karşılaştığı sorunlara ilişkin düşüncelerimizi listeleyen bölümün bir özetini ve onu geliştirmek için bazı önerileri sunar.

The post Hindistan’da Orta Öğretim – Hindistan’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

6-14 yaş grubundaki tüm çocuklar için evrensel ve zorunlu eğitim, yeni Hindistan Cumhuriyeti Hükümeti’nin aziz bir hayaliydi. Bu, Hindistan Anayasası’nın 45. Maddesinde yer aldığı gibi bir direktif ilkesi olarak dahil edilmesi gerçeğinden açıkça görülmektedir. Yakın geçmişte, hükümet ilk eğitimi her Hint vatandaşının Temel Hakkı haline getirdi.

Ancak, hükümet bunu en az %6’ya çıkarmak istemesine rağmen, eğitime ayrılan pay GSYİH’nın %4’ü civarında kalmıştır. 1950-51’den bu yana Hindistan’daki ilk ve üst ilköğretim okullarının sayısı, istikrarlı bir pozitif büyümeye işaret ediyor. Tablodan da görülebileceği gibi, 1950-51’de 0.21 milyon olan ilkokul sayısı 2010-11’de yaklaşık 0.75 milyona yükselmiştir.

1950-51’de 13.596 olan üst düzey ilköğretim okulları da yıllar içinde önemli ölçüde büyüyerek 2010-11’de 0.45 milyona ulaştı ve bu da hükümetin ilköğretimin geliştirilmesinde attığı ciddi adımların göstergesidir. Yukarıdaki veriler aşağıdaki şekilde grafiksel olarak sunulmuştur.

Hindistan Flaş İstatistikleri 2011-12’de İlköğretimin İlerlemesi’ne göre, ilköğretim düzeyinde Brüt Kayıt Oranı 2008-09 ve 2010-11 arasında 115.31 ile 118.62 arasında gezindi. Üst ilköğretim düzeyi için karşılık gelen rakamlar 73.74 ile 81.15 arasında değişmektedir. Benzer şekilde, ilköğretim düzeyindeki Net Kayıt Oranı (NER) 2008-09 ve 2010-11 yılları arasında 98.5 ile 99.89 arasında değişirken, üst ilköğretim düzeyinde NER ilgili yıllarda 56.22 ile 61.82 arasında değişmektedir.

İlköğretim düzeyindeki okulu bırakma oranları yıllar içinde bir düşüşe işaret etmektedir. Aşağıdaki şekilden de görülebileceği gibi, okulu bırakma oranı 2009-10 döneminde %9,11’den 2012-13’te %5,62’ye düşmüştür. Bu kurtarıcı bir özellik gibi görünse de, kırsal-kentsel farklılıklar, uzak bölgeler, dağlık alanlar dahil farklı coğrafi araziler, kabile popülasyonları ve bir dizi başka faktör tarafından belirlenen okulu bırakma oranlarında bölgesel farklılıklar olduğu belirtilmelidir. 

Örneğin, Karnataka eyaletinde, resmi istatistikler, Eğitim Bakanlığı’nın okuldan ayrılan çocukları okula geri döndürmek için yoğun çabalarına rağmen, 2010 yılında eyalet içindeki yedi Eğitim Açısından Geri Bölgede 110.000 okulu terk eden çocuğun olduğunu ortaya koymaktadır. 

Mutlak anlamda, Hindistan Hükümeti eğitim sektörüne büyük finansal yatırımlar yaptı. Bu bağlamda, hükümet Rs’lik bir harcamayı onayladı. Amiral gemisi ilköğretim programı Sarva Shiksha Abhiyan (SSA) için 11. Beş Yıllık Planda 710 milyar. RTE Yasasının uygulanmasının gerektireceği artan gereksinimler göz önüne alındığında, hükümet Rs’lik bir harcamayı onayladı. Birleşik RTE-SSA programı için 231 milyardır.

Bu artan harcama, merkezi hükümet ile eyalet hükümetleri arasında 65:35 oranında paylaşılacak 2010-11 ile 2014-15 arasındaki beş yıllık bir dönem içindi. Maliye Bakanlığı Rs tahsis etti. 2012-13 için RTE-SSA programı için 255,55 milyar (MHRD 2011a). Bu kadar büyük tahsisatlara rağmen, eğitimin GSYİH içindeki payı çok düşük kalmıştır.

Hindistan eğitim sistemi
Hindistan eğitim sistemi slayt
Hindistan eğitim sistemi ekşi
hindistan’da okul öncesi eğitim sistemi
Türkiye Hindistan eğitim sistemi
hindistan’da okullar ne zaman açılıyor
Hindistan Eğitim Sistemi pdf
Hindistan üniversite sınavı

Hindistan’da ilköğretimin gelişiminin bir anlık görüntüsünü görmek ilginç olurdu. Hindistan siyasetinin filizi olan bağımsız öncesi Hindistan döneminde, saygıdeğer Mahatma Gandhi, tüm çocuklara Hindistan’daki ilköğretim tarihinde benzersiz bir yere sahip olan Temel Eğitim sağlama fikrini tartışmıştı. Halk arasında Wardha Scheme olarak biliniyordu ve özünde onlara mesleki bir beceri öğretmeye ek olarak üç R sağlıyor ve böylece çocuklar arasında emeğin onurunu telkin ediyordu.

Temel eğitim şeması aşağıdaki önerileri formüle eder: 7-14 yaş arası tüm kız ve erkek çocuklara ücretsiz, evrensel ve zorunlu eğitim verilmelidir.

Bu eğitim çocuğa anadilinde verilmelidir. Tüm eğitim, çocukların kapasitesi ve yörenin ihtiyaçları göz önünde bulundurularak seçilen bazı temel zanaatlar etrafında toplanmalıdır. Komite, eğirme ve dokuma, karton ve ahşap işleri, deri işleri, mutfak bahçeciliği, tarım ve balıkçılığı açıkça uygun zanaatlar olarak önerdi.

Seçilen zanaatlar çocuklara öğretilmeli ve uygulanmalıdır. Okul giderlerinin bir kısmını karşılamak için kullanılabilecek ve satılabilecek eşyalar üretebilmektedir.

Bu zanaat mekanik olarak öğretilmemeli, sosyal ve bilimsel sonuçları yan yana incelenmeliydi. Bu zanaat odaklı eğitimde öğretilecek tüm konular, seçilen zanaat veya çocuğun fiziksel ve sosyal çevresiyle bütünleşik olarak ilişkilidir.

Bir eğitim teorisi ve uygulaması olarak Temel Eğitim kavramı benzersiz ve tartışılmazdır. Ancak uygulanması tatmin edici olmaktan uzaktır. Kothari Komisyonu olarak bilinen Eğitim Komisyonu 1964-66, Temel Eğitimin önemini tam olarak kabul etti ve tavsiyelerine temel eğitimin birçok temel özelliğini dahil etti.

Kothari Komisyonu tarafından iş deneyimi, toplum yaşamı, sosyal hizmet, akademik bilginin deneyimle bütünleştirilmesi, Eğitimin Meslekileştirilmesi, ahlaki ve manevi değerler için eğitim önerilmiştir.

UNESCO Eğitim Komisyonu, ‘Olmayı Öğrenmek’ olarak bilinen raporunda, ilköğretim için ‘Temel Eğitim’ terimini benimsemiş ve “eğitimin okul duvarları ve birçok sosyal ve ekonomik faaliyet biçimiyle sınırlı olmaktan çıkması gerektiğini vurgulamıştır. eğitim amaçlı kullanılmalıdır.”

Parlamento Üyeleri Ulusal Eğitim Politikası Komitesi, Kothari Komisyonu’nun bazı tavsiyelerini değerlendirmek üzere 1967’de Hindistan Hükümeti tarafından kuruldu. İlgili olanlar aşağıda çoğaltılmıştır:

1. İş deneyimi, okul aşamasında genel eğitimin ayrılmaz bir parçası olmalıdır. Ellerle çalışmak, gençlerin üretken süreçlere ve bilimin kullanımına ilişkin içgörüler geliştirmelerine ve onlara el emeğine saygı ile sıkı ve sorumlu çalışma alışkanlıklarına saygı duymalarına yardımcı olacaktır.
2. Ülkenin her yerinde geniş ölçüde tek tip bir eğitim yapısı olmalıdır. İlk adım, tüm çocuklar için ortak bir genel eğitim modeli sağlayan On Yıllık Okul’u yaratmaktır.

Ulusal politika, nihai olarak bu on yıllık süreyi tüm çocuklar için ücretsiz ve zorunlu hale getirmek olmalıdır. 1968 Ulusal Politikası, Bağımsızlık sonrası Hindistan’daki eğitim tarihinde önemli bir adım attı. Ulusal ilerlemeyi, ortak vatandaşlık ve kültür duygusunu teşvik etmeyi ve ulusal entegrasyonu güçlendirmeyi amaçladı.

Eğitim sisteminin tüm aşamalarda kalitesini artırmak için radikal bir yeniden yapılanma ihtiyacına vurgu yaptı ve bilim ve teknolojiye, ahlaki değerlerin yetiştirilmesine ve eğitim ile insanların yaşamı arasında daha yakın bir ilişkiye çok daha fazla önem verdi. . Bu fikir, eğitimde ‘iş deneyimi’nin tanıtılmasını öneren ‘Kothari Komisyonu’ tarafından ileri sürüldü.

Daha sonra, ‘Sosyal Olarak Faydalı Üretken Çalışma’ veya SUPW terimini ilk kez ortaya atan ‘Ishwarbhai Patel Komitesi’nin (Temmuz 1977) tavsiyelerinden sonra, konu ilk olarak 1978 yılında Eğitim Bakanlığı tarafından okul müfredatına girmiştir.

The post Hindistan’da İlköğretimin Gelişimi – Hindistan’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).