Öğrenciler ve kurumlar gibi aktörleri içeren yüksek öğretim yoluyla kültürel değişim, hem Bologna sürecinin hem de halihazırda yüksek öğretimi değiştiren politikaların ayrılmaz bir parçasıdır. Aynı zamanda, hakkında sınırlı bilgiye sahip olduğumuz bir sosyal ve kültürel değişim sürecidir. Uluslararasılaşma hemen hemen her yerde çekici bir terim olmasına rağmen, kültürel değişim sadece gerçekleşmez, en yüksek siyasi ve idari seviyelerden katılan aktörler tarafından tabandan katılımcılar ve öğrencilerin kendileri tarafından organize edilmeli, öğrenilmeli ve uygulanmalıdır.

Kültürel değişimin bu makro ve mikro süreçlerine ilişkin mevcut bilgiler, büyük ölçüde parçalanmıştır ve ulusal ve/veya disipline (yani pedagojik) bağlamlarda belirgin bir şekilde çerçevelenmiştir. Yükseköğretim ve kültürel alışverişin dönüştürücü potansiyellerini ve bunların olası etkilerini anlamak için, Kuzey’de geleceğin dönüşümlerinin sosyal, kültürel ve politik yönlerine odaklanan ampirik çalışmalara güçlü bir ihtiyaç vardır. Bu nedenle, çağdaş uluslararasılaşmayı uygulayan aktörlere odaklandığımız için aktörlerin “gündelik yaşamı” kavramına dönüyoruz.

Bu bireylerin düşüncelerini, sözlerini ve eylemlerini tanımlamaya ve anlamaya çalışan ampirik çalışmalara ihtiyaç güçlüdür. Bununla birlikte, uluslararasılaşmanın siyasi ve ekonomik hedeflerini savunanlar ile uluslararasılaşmayı uygulayanlar arasındaki temel farkın, uygulayıcıların ideolojilerinin genellikle belgelenmemiş olmasıdır.

Marianne Gullestad’ın dediği gibi: “Birkaç analitik bakış açısı gereklidir. Her şeyden önce, bu alanların ve faaliyetlerin toplam siyasi ve ekonomik sistemin yeniden üretimi için nasıl hayati önem taşıdığını kavrayabilmeliyiz”. Günlük yaşamın geleneksel değerlerin savunulan bir yerleşim bölgesi olmadığını, temelde modern bir yapı olduğunu söyleyerek yapısal bir bakış açısını vurgular.

Yok
Üniversitelerde ULUSLARARASILAŞMA
YÖK
UNESCO
Uluslararasılaşma Stratejisi
YÖK üniversite-sanayi İşbirliği
YÖK ün işbirliği protokolü ve veya mutabakat zaptı imzaladığı ülkeler
Yök okulları açacak mı

Uluslararasılaşma burada, yüksek eğitim bölgeselciliğinin “en azından bir miktar devlet otoritesini (ulusal, ulusüstü, uluslararası) içeren ve sırasıyla dünyanın coğrafi bölgesini belirleyen ve tanımlayan siyasi bir bölge yaratma projesi” olarak tanımlandığı bölgeler arasılaşmaya karışır. bu tür faaliyetler, yüksek öğretim politikası sektörüne uzanmaktadır”.

Bir kavram olarak uluslararasılaşma, bu kitabın öncelikle iki ulusa hitap etmesi gerçeğiyle bağlantılı olarak tamamen uygun görünmeyebilir. Bununla birlikte, uluslararasılaşma, her iki ülkedeki HEI’lerin ve bilgi verenlerin, küreselleşmiş bir dünyada hayatta kalabilmek için uluslararası olarak çekici olma ihtiyaçlarının altını çizmeleri gerçeğinden dolayı, birleştirici bir kavram olarak çeşitli şekillerde ortaya çıkmıştır.

“Sınır ötesi işbirliği” gibi kavramlar, bu kitabın bölümlerini tanımlarken ve bağlamsallaştırırken muhtemelen biraz daha doğrudur; yine de, HEI’lerin hükümetlerinin uluslararası hareket etme talepleriyle “başa çıkma” yollarını dahil etmeliyiz. Bærenholdt, “başa çıkmak, bir sorunu başarılı bir şekilde yönetmek anlamına gelir, ancak aktörün kendi yarattığı bir sorun değildir. İnsanların mücadele etmesi gereken bir şey, kaçamayacakları bir şey”. Bizim bağlamımızda uluslararasılaşma kavramından kaçamayız.

Uluslararasılaşma normalde makro düzeylere, büyük yapılara ve kapsamlı süreçlere atıfta bulunan kavramlar kullanılarak yansıtılır. Makro düzeylere ait terimler piyasalara ve politika alanlarına atıfta bulunurken, işi yapan insanlar arasındaki tartışmalarda nadiren ne olduğuna değinir. uluslararasılaşma süreçlerinden kaynaklanmaktadır.

Bu nedenle, makro düzeydeki terimler, bu kitabın ulusal ve kurumsal yüksek öğretim politikasıyla ilgili bazı bölümlerinde olduğu gibi, katılımcıların görünür olmadığı sistemleri belirtirken ve tanımlarken geçerlidir.

Bununla birlikte, uluslararasılaşma terimleri, bu sistemler içinde faaliyet gösteren bireylerle ve bunlar arasındaki toplantılarda ifade edilen duyguları, tutumları, beklentileri ve düşünme biçimlerini tanımlarken yetersizdir. Bu nedenle, mevcut çalışma, uluslararasılaşma çalışmalarını oluşturan çok somut, uygulamalı faaliyetlere odaklanmaktadır.

Uluslararasılaşmanın somut etkinliklerini adlandırmak, akademik değişim, öğrenci değişimi ve kültürel değişim gibi, tümü işbirliği/uluslararasılaşma uygulamalarının çeşitli bileşenlerini temsil eden bir eylem veya biçim alanına atıfta bulunan benzer terimlerden oluşan geniş bir sözlük açar. Kitap, özellikle uluslararasılaşma kavramıyla ilgili olarak, yüksek derecede çokluk ile karakterizedir. İlk olarak, katkıda bulunanlar, uluslararasılaşma için çok sayıda açıklama/motivasyon/sürücü getirirler.

İkinci olarak, uluslararasılaşmanın çok sayıda tanımı ve anlamı ele alınmaktadır. İki bölüm aslında insanların uluslararasılaşma anlayışlarını keşfetmeye ayrılmıştır. Ayrıca, birçok bölümde uluslararasılaşmanın birkaç farklı tanımı gündeme getirilmiştir. Üçüncü olarak, farklı uluslararasılaşma türlerini kategorize etmek için bir dizi boyut, az çok açık bir şekilde ele alınmaktadır.

Böyle bir boyut, uluslararasılaşmanın bireyler ve/veya kurumlar üzerine kurulu olup olmadığı ve/veya inşa edilmesi gerektiğidir ki bu aslında tüm kitaptan geçiyormuş gibi görünen bir boyuttur. Diğer bir boyut, uluslararasılaşmanın problem odaklı mı yoksa vizyoner mi olduğudur, bu husus Kukarenko ve Zashikina tarafından belirtilmiştir.

Örneğin, Sandersen’ın, uluslararasılaşmayı daha çok yelpazenin vizyoner ucuna uygun olarak tanımladığını, Goes’un ise “sorun odaklı” sona daha yakın olduğunu öne sürebiliriz.

Bölümlerde daha az açık olan ancak bölümleri kategorize etmek için kolayca kullanılabilecek boyutlar da vardır. Böyle bir boyut, uluslararasılaşmayı yelpazenin bir ucunda bir fırsat, diğer ucunda ise bir sorun olarak görmektedir.

Örneğin, Kukarenko ve Zashikina’nın yazarların Rusya’nın uluslararasılaşmasının bir nedeninin modernleşme arzusu olabileceğini öne sürdükleri bölümü, uluslararasılaşmanın bir fırsat olarak savunucusu olarak görülebilir. Öte yandan, Forstorp ve Kriulya’nın intihal hakkındaki bölümü, yelpazenin diğer ucunu bir problem olarak gösterebilir.

Tabii ki, çoğulluğun alternatifleri var. Bu araştırma projesi başlatıldığında uluslararasılaşmayı tanımlayabilirdik ve tüm katkıda bulunanların tek bir tanıma bağlı kaldığını görebilirdik. Bu, kavramlar üzerindeki “geçerlilik polisi” pozisyonuna uygun olurdu. Bununla birlikte, Hirsch ve Levin’in (1999) tartıştığı, herhangi bir kavramın birçok farklı tanımının olduğu “şemsiye savunucusu”nu almayı ve böylece bir “şemsiye” yaratmayı seçtik.

Geçerlilik polisi pozisyonunun en alakalı olduğu zamanlar ve yerler olduğuna kesinlikle inanıyoruz; bununla birlikte, daha önceki literatürün çok fazla olmadığı böyle bir projede, uluslararasılaşma kavramı başta olmak üzere, ilgili kavramların çoğuna karşı daha açık bir tutum seçtik.

Yine de, dilbilimci Ingvild Broch’un Norveç ve Rus akademik değişimi alanına öncü katkılarından bahsetmeden geçemeyiz. 1972’de Tromsø Üniversitesi’nin kurulmasından bu yana, profesör Broch çabalarını kuzey Norveç’te Rus dilini ve kültürünü aktarmak için kullandı. Tromsø Üniversitesi ile Arkhangelsk’teki Pomor Üniversitesi arasındaki ilişkileri geliştirmek için çok çaba sarf etti.

1996’da Norveç-Rus işbirliğine yaptığı katkılardan dolayı Pomor Üniversitesi’nden fahri doktora verildi. 2000 sonbaharında, Rus dilini ve kültürünü yayma konusundaki çalışmaları nedeniyle Uluslararası Rus Öğretmenler Derneği Ödülü’nü aldı. 1998’de Rus kültürünün yayılmasına katkılarından dolayı Puşkin madalyası aldı.

The post Yüksek Öğretimde Uluslararasılaşma – Norveç’de Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Yeni kurulan uygulamalı bilimler üniversiteleri farklıdır. Uygulamalı araştırma rollerini artırmayı ve mahallelerinde, ülke çapında ve bazı durumlarda yurtdışında sanayi ile aktif olarak işbirliğini aramayı hedefliyorlar. Gelişimlerinin bu erken aşamasında, üniversitelerin uygulamalı araştırma ve transfere katılımı eşitsizdir.

Ticino’daki Uygulamalı Bilimler Üniversitesi, bölgedeki çoğu KOBİ olan 100’den fazla işletmeye teknoloji transferinde yoğun bir şekilde yer almaktadır. Daha genel olarak, uygulamalı bilimler üniversitelerinde ve diğer yükseköğretim kurumlarında uygulamalı araştırmayı desteklemekten sorumlu Teknoloji ve Yenilik Komisyonu, bu kurumlar ve endüstri arasındaki yakın bağlantıları teşvik eder.

İsviçre endüstrisi, araştırmaların ana koordinasyon organlarında ve üniversite kurullarında temsil edilmektedir. Genel olarak, yüksek öğrenim ve bilim politikası konularında diğer birçok ülkede endüstriye kıyasla kamuoyunda daha az ses çıkarmış görünüyor. Dışarıdan bakanlar için bunun çok az ilgi veya etkinin bir işareti mi yoksa resmi olduğu kadar resmi olmayan mevcut iletişim ve işbirliği kanallarından yüksek bir memnuniyet göstergesi mi olduğunu anlaması zordur.

İsviçre’deki üniversite mezunları için işgücü piyasası, 1990’larda öğrenciler, işverenler ve yükseköğretim sisteminin temsilcileri için diğer birçok OECD üyesi ülkeye göre daha az endişeye yol açtı. İsviçre’deki mezunların işsizliği, diğer birçok Avrupalı ​​mezunla karşılaştırıldığında nispeten düşüktü ve hatta 1990’larda azaldı.

Daha önce belirtildiği gibi, üniversite mezunları ile ileri düzeyde mesleki becerilere sahip olanlar arasındaki gelir farklılıkları nispeten küçüktür. Üniversite mezunu kariyerleri, çekici olarak görülmek için yeterli statü ve istikrar sunuyordu, ancak üniversite eğitimine yönelik bireysel talebin büyük ölçüde arttığı kadar çekici değildi.

Bununla birlikte, 1990’larda, artan sayıda genç, üniversite eğitimini tercih etti ve bu da, mesleki eğitim arayan çok yetenekli öğrencilerin azalan havuzuna ilişkin endişeleri artırdı. Yine de, İsviçre ekonomisinden artan kayıt ve mezuniyet oranlarını savunan seslerin genellikle üniversite sisteminden daha güçlü olduğunu belirtmekte fayda var.

Son olarak, OECD ekibi, dünyadaki önemli bir bankacılık ve ticari konum olarak İsviçre ile ülkedeki ekonomik araştırmaların gelişimi arasındaki bağlantılardaki olası iyileştirmelere ilişkin çok az referansla karşılaştı. Bu alanda, üniversiteler öncelikle iyi eğitimli mezunların önemli sağlayıcıları olarak görülüyor, ancak yalnızca birkaç örnekte araştırma temelli bir bilgi tabanı sağlayıcıları olarak (örneğin, Konfederasyon ve endüstri desteği ile Zürih Üniversitesi Enstitüsü) olarak görülüyor.

Bankacılık ve finans sektörünün kendi bünyesinde kurulan geniş araştırma birimleri sayesinde bu alandaki araştırmaların ölçeği çok daha büyüktür. Bir soru, üniversitelerdeki araştırma ölçeğinin ve kapsamının, özel sektördeki araştırma çabasını tamamlamaya ve ilgili üniversite bölümleri ve programlarında özel sektör öğretim, öğrenme ve sorgulama ile ortaklaşa beslemeye yetecek kadar önemli olup olmadığıdır. Ancak bu sorun kesinlikle İsviçre’ye özgü değildir.

Ancak bu, İsviçre üniversite düzeyindeki kurumların faaliyetleri ve endüstri arasındaki bağlantıları geliştirmek için çaba göstermediği anlamına gelmez. Örneğin, üniversiteler son yıllarda uygulamayla ilgili araştırma bulgularının patentlere dönüştürülmesini sağlamak için çabalarını artırdı.

Uluslararası yüksek öğretim ve türkiye nin konumu
Üniversitelerde ULUSLARARASILAŞMA
Analiz Haber Ajansı
Uluslararası öğrenci hareketliliği
Haber analizleri
Hedef odaklı uluslararasılaşma
Yabancı öğrencilerin ekonomiye katkısı
Türkiye de eğitim gören yabancı uyruklu öğrenciler

Yükseköğretimin Uluslararasılaşması

İsviçre’deki yüksek öğretim kurumları, diğer herhangi bir OECD üyesi ülkedeki yüksek öğretim kurumlarından daha görünür bir şekilde uluslararası alanda yerleşiktir. Yabancı uyruklu öğrencilerin oranı tipik olarak en büyük olmuştur ve bu, İsviçreli öğrencilerin üniversite düzeyindeki kurumlara genel kaydının arttığı ve daha az uluslararası yönelimli yüksek meslek okullarının uygulamalı bilimler üniversitelerine yükseltildiği son yıllarda değişmedi.

2000 yılında, İsviçre yüksek öğrenim öğrencilerinin yaklaşık beşte biri yabancı ülke vatandaşıydı. Yabancı uyruklu öğrencilerin oranı fen ve mühendislikte ortalamanın üzerindedir. Buna karşılık hukuk ve tıp alanlarında oldukça düşüktür.

Benzer şekilde, İsviçre arka plan raporuna göre, İsviçre’de yabancı vatandaşlığa sahip kıdemli akademik personelin oranı son derece yüksektir: profesörlerin üçte birinden fazlası (%36,2) ve benzer bir orta düzey personel payı (%36,4). Bu paylar 1980’lerin ortalarından itibaren artmıştır. Yabancı vatandaşlığa sahip olanların üçte ikisinden fazlası komşu ülkelerden geliyor.

Yaklaşık yarısını temsil eden en büyük yabancı öğrenci grubunun komşu ülkelerden geldiği ve ana dillerini kullanabilecekleri İsviçre bölgesinde eğitim gördükleri belirtilmelidir. En önemlisi, çok sayıda Fransız öğrenci Fransızca konuşulan üniversitelere kaydolmaktadır.

Ayrıca, St. Gallen Üniversitesi’ndeki ekonomi ve işletme alanlarındaki eğitim hükümleri o kadar yüksek kabul görmektedir ki, üniversite bu ülkelerden gelen öğrenciler için bir sayısal madde belirlememiş olsaydı, öğrencilerin çoğunluğu Almanya ve Avusturya’dan gelecekti. İsviçre’de komşu ülkelerden gelen çok sayıda öğrenci, hem sınırların ötesinde ortak bir dille bölgelerin yakın kültürel bağlarını hem de İsviçre üniversitelerinin nispeten yüksek itibarını yansıtıyor.

İsviçre’deki yabancı öğrencilerin üçte biri eğitim almadan önce oradaydı ve İsviçreli akademisyen veya profesyonel Matura’yı edinmişti. Diğer Avrupa ülkelerinin çoğunda olduğu gibi, İsviçre’de yabancı vatandaşlığa sahip gençler, yüksek öğrenime erişim niteliklerine sahip genç yetişkinler havuzunda yetersiz temsil edilmektedir.

Ancak İsviçre için bu farklı bir sorundur: İsviçre nüfusunun yaklaşık dörtte biri 1945’ten beri ülkeye taşınmıştır veya onların çocukları veya torunlarından oluşmaktadır. İsviçre’de yaşayan yabancıların çocuklarının nihayetinde yüksek öğrenim kurumlarına kaydolma şansı, İsviçre vatandaşlarının çocuklarının sadece üçte biri kadardır. Bu, ülkede genel bir sosyal sorun olarak ya da bir yükseköğretim sorunu olarak değil, okulların sorunu olarak görülüyor.

İsviçre’de komşu ülkeler dışındaki yabancı uyruklu yabancı uyruklu öğrencilerin sayısı, İsviçre yüksek öğretim kurumlarındaki 20 öğrenciden biri civarında oldukça yüksektir.

Karşılaştırmaya olanak verecek istatistiklerin bulunmadığı, yukarıda belirtilen diğer iki kategoriden daha düşük olsa da, bu oranın OECD üyesi ülkeler arasında en yüksekleri arasında olduğunu tahmin etmek doğru görünmektedir. Bu, İsviçre üniversitelerinin yüksek itibarını, aldıkları nispeten düşük öğrenim ücretlerini ve aralarında özellikle yabancı profesörlerin de bulunduğu birçok profesörün yurtdışından öğrenci çekme çabalarını yansıtmaktadır.

The post Yükseköğretimin Uluslararasılaşması – İsviçre’de Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).