Eğitim Süreçleri nelerdir

Eğitim Süreci Okul fakültelerinde ve personelinde farklı grupların temsilini kazanma mücadelesi çok önemliyken, eğitimciler, farklı insanların sadece varlığının zihnin varlığını ima ettiği veya renk koordinasyonunun ideolojik çeşitliliği sağladığı yanılgısından bıkmış olmalıdır. Başka bir deyişle, masada Colin Powell, Linda Chavez ve Richard Rodriguez'in olması, üç aşırı muhafazakar halk figürünün olması, ırksal olarak tabi kılınmış pek çok insanın, kadının, yoksulun veya gey ve lezbiyenin çıkarlarını temsil etmeyecektir. Aksine, her türden çokkültürlü eğitim yalnızca içerik olarak disiplinler arası olmamalı, aynı zamanda, çeşitli geçmişlere ve ideolojilere sahip insanların yaşanmış deneyimlerinden de yararlanmalıdır. pedagoji ve kimlik ve farklılık siyaseti. Çokkültürlü eğitim, bu ülkeyi oluşturan toplulukların bolluğundan gelişmeli ve dolayısıyla bunu yansıtmalıdır. Çeşitlilikle çalışmaya çalışan diğer tüm eğitim modellerinde olduğu gibi, Eleştirel Çokkültürlü Eğitim, ebeveynlerin / bakıcıların ve genel olarak halkın okullaşma sürecine aktif katılımını benimser, çünkü Sonia Nieto'nun (1992) belirttiği gibi: Araştırma, ebeveyn ve toplum katılımının etkililiği konusunda oldukça açıktır: Ebeveyn katılımının güçlü bir bileşenine sahip programlarda, öğrenciler, ebeveyn katılımının daha az olduğu, aksi takdirde aynı olan programlara göre tutarlı bir şekilde daha başarılıdırlar. Ek olarak, topluluklarıyla sık sık iletişim kuran okullardaki öğrenciler, diğer okullardakilerden daha iyi performans gösterirler. Sorun şu ki, çoğu ana akım çokkültürlü araştırma, literatür ve uygulama tam olarak katılım ve topluluğun ne anlama geldiğini tanımlayamıyor. Kamu eğitimine ebeveyn katılımına ilişkin çok sayıda, hatta çelişkili tanımlamalar vardır. Eleştirel çok kültürlüler, ebeveynlerin ve bakıcıların çeşitli ihtiyaç ve algılarına duyarlı olma fikrini desteklerken, aynı zamanda aileler ve okullar arasında, ebeveyn / öğretmen konferanslarının, fırında satışların ve müfredat dışı aktivitelerin ötesine geçen daha derin bir ilişki çağrısında bulunurlar. Okul değişikliğinin kavramsallaştırılması, uygulanması ve değerlendirilmesinde ortak sorumluluk ve karar alma gücü olması gerektiğine inanırlar. Bu işbirliğinin (rekabet değil), ebeveynlerin / bakıcıların çocukları ve eğitim süreci hakkındaki görüşlerine saygı duymaya dayanması amaçlanmıştır. Eleştirel okul / topluluk işbirliği modelleri, ebeveyn katılım politikalarının ve fırsatlarının genellikle okullarda hizmet verdiklerini iddia ettikleri bireylerden ve gruplardan karar alma girdisi talep etmeyi ihmal eden çok özel olasılıklar tarafından kontrol edildiği gerçeğinden uzaklaşmaya çalışır. Eğitim süreci aşamaları Eğitim süreci Nedir Eğitim Süreçleri nelerdir Eğitimde süreç Nedir Eğitim sürecinin özellikleri Eğitim Nedir Eğitim sürecinin ilk aşaması nedir Eğitim Modeli Ne yazık ki, ana akım güç paylaşımı uygulamalarına ebeveyn / toplum katılımı retoriği, somut müzakere ve eylem angajmanlarını sadece söze indirgiyor. Marianne Bloch ve Robert Tabachnick (1994) araştırmalarında şunları iddia ediyor: Ebeveyn katılımının retoriği ve gerçekliği, bu tür programlara aktörlerin ve katılımcıların iyi niyetlerine rağmen, bize sembolik reform gibi görünmektedir. Şu anda incelediğimiz okullarda kullanılan ebeveyn katılımı kavramı, ekonomik, ideolojik ve sosyal iktidar ilişkileri ve eşitsiz uzmanlık algıları tarafından kısıtlanan bir "eğitici hızlı çözüm" dür. Sonuç olarak, okulları demokratikleştirme yönündeki pek çok çaba, birkaç küçük ebeveynin dahil edilmesinin ötesine geçmemektedir. Dale Snauwaert (1993), “okulun yeniden yapılandırılmasına ve okul temelli yönetime yönelik sözde topluluğu güçlendirme yaklaşımlarının da toplumu güçlendirmekten ziyade verimliliği artırmak için tasarlandığı” konusunda uyarıyor. Bir okul / kamu ortaklığı yaratmaya yönelik ana akım çabaların çoğundaki kritik sorun, ebeveynlerin katılımının genellikle güç ve kültürel sermayenin özgül ve eşitsiz ilişkileri içinde belirlendiği şeklinde kabul edilmemesidir. Bununla birlikte, gerçek şu ki, bu tür koalisyonlara yönelik girişimler "genellikle ebeveynlerin okul çalışmaları için belirli görünümleri, kaynakları ve zaman çerçevelerine sahip olduğunu varsayan ana akım, orta sınıf bir modele dayanmaktadır". Okul personeli ve ebeveynler arasında sınır görevi gören sosyal sınıf (istihdam prestiji dahil), dil, cinsiyet, ırk vb. Çizgilerdeki ayrımcılığın kısıtlamaları, insanların fiilen katılma yollarını dramatik bir şekilde etkiler.  Nancy Fraser, toplumdaki daha geniş siyasi mücadelelere atıfta bulunarak, “Burjuva kamusal alan içindeki söylemsel etkileşim, kendileri de statü eşitsizliği ile ilişkili ve göstergeleri olan stil ve edep protokolleri tarafından yönetiliyordu. Bunlar gayri resmi olarak kadınları ve pleb sınıflarının üyelerini marjinalize etmek ve onların akran olarak katılmalarını engellemek için işlev gördü ”. Kültürel devalüasyonun, aşağılamanın ve saygısızlığın daha açık tezahürleri bir yana, bu ince dışlama biçimlerini dikkate aldığımızda, düşük gelirli insanların, engellilerin, Hıristiyanlık dışındaki dinlerin, eşcinsellerin ve ırksal olarak tabi ailelere nadiren okul kurullarında veya PTA / PTO toplantılarında rastlanır. Toplumun belirli kültürlere ve dillere başkalarına karşı haksız bir şekilde değer verdiğini kabul etmeyi reddetmek, yalnızca aynı güç hiyerarşisini yeniden üretmeye ve katılım kisvesi altında dışlamaya hizmet eder. Fraser, demokratik müzakerelerin yararına, "sıfır derece kültür alanı" dediği şeyle aynı oyun alanındaymışız gibi, statü eşitsizliklerini bir kenara bırakamayacağımızı savunuyor. Bu tür tutarsızlıkların kabul edilmesi ve dışlayıcı uygulamaların kaldırılması gerekir. Son Yorumlar Özellikle evrensel bir eleştirel pedagoji teorisi olmadığı için, eleştirel çokkültürlü bir eğitim felsefesinin parçası ve ayrılmaz parçası olan perspektif ve konuların çeşitliliğini yakalamak da imkansız olacaktır. Bununla birlikte, bu bölüm insanların çeşitlilik ve demokrasi tartışmalarına katılmalarına yardımcı olmayı amaçlamaktadır. Eğitimciler, çokkültürlü eğitime yönelik eleştirel olmayan yaklaşımların yüzeysel reformları davet edebileceğini, ancak yalnızca insanlar arasındaki farklılıkları kabul ederek ve ırkçılık, sosyal adalet ve güç gibi ilgili sorunları daha geniş bir siyasi ve pedagojik kaygı dizisi olarak görmezden gelmenin, herhangi bir adaletsiz toplumun dışlayıcı yapısal ve ideolojik modellerinde bir dönüşüme de yol açmaz. Eleştirel Çok Kültürlü Eğitim, ırkçılığın, ayrımcılığın, şiddetin ve yetkisizliğin derinlemesine kökleşmiş köklerini tarihsel ve sosyal olarak konumlandıran teorik çerçeveler geliştirmek için son derece de önemlidir.