Müfredat Geliştirme Eğilimleri
Merkezlerde üretilen ürünler, başlangıçta matematik ve fen ders kitaplarını denemek için kurulmuş olan Bölgesel Bilim Geliştirme ve Personel Merkezleri aracılığıyla ülke çapında denenmektedir, ancak merkezler artık tüm konu alanlarına hizmet vermektedir. Bölgesel merkezler sadece müfredat materyali denemelerini yönlendirmekle kalmaz, aynı zamanda ilk ve orta öğretim öğretmenleri için yaz enstitüleri düzenler ve ülkenin 1975’te başlatılan Ders Kitabı Üretim Projesi için dağıtım noktaları olarak hareket eder.
Ders Kitabı Projesi, çalışmaları Eğitim ve Kültür Bakanlığı’na bağlı Eğitim Geliştirme Projeleri Uygulama Görev Gücü tarafından denetlenen, hem merkez çalışanları hem de bu görev için düzenlenen ve genellikle alanda öğretmen olan yerel yazarları içeren büyük bir çabadır. Projenin amacı, 1980 yılına kadar kitap başına iki öğrenci olan bir öğrenci ders kitabı oranını elde etmektir.
1975’ten önce yapılan bir araştırma, ilköğretim düzeyinde kitap başına 9.8 öğrenci ve orta düzeyde kitap başına 11.5 öğrenci olduğunu ortaya koydu. Anket ayrıca, kullanılan ders kitaplarının yüzde 79’unun beş ila on yıllık olduğunu gösterdi. Ders Kitabı Üretim Projesi, yalnızca kaliteli temel eğitime erişimi iyileştirmeyi değil, aynı zamanda, mümkünse, içeriği Filipin ihtiyaçları ve gerçekleriyle alakasız olan yabancı metinlere fahiş fiyatlarla satın alınan yabancı yazarlı metinlere bağımlılığı sona erdirmeyi amaçlıyor.
İlk ve orta okullardaki günümüz akademik dersleri, esas olarak, Filipinler’deki Amerikan yönetimi sırasında düzenlenen okuma, yazma, aritmetik, bilim, tarih, yurttaşlık ve hükümet gibi ilk okullarınkilerle aynıdır.
Ancak konuların yönelimi, organizasyonu ve içeriğinde geçmiş ile bugün arasında büyük bir fark vardır. 1960’lara kadar içeriğin çoğu Batı odaklıydı ve Batı yaşamının değerleri ve deneyimi açısından yorumlandı.
Buna karşılık, bugün, öğrencilerde ülkelerindeki yaşam kalitesini iyileştirme taahhüdünü geliştirmek amacıyla, içeriği Filipin gerçekleri ve değerleriyle ilişkilendirmek için sistematik bir çaba var. Ayrıca günümüzde dersler, geçmişte olduğu gibi ayrık değil, daha entegre bir şekilde öğretilmektedir. Bugün ilköğretim, akademik ve iş-eğitim kurslarının bir birleşimidir.
Entegre formlarında yer alan temel akademik konular şunları içerir:
(1) Ana içerik olarak bilim ve sağlık-eğitim kavramları kullanılarak İngilizce öğretilen iletişim sanatları.
(2) İletişim sanatları, temel içerik olarak sosyal bilimler kavramlarını (tarih, hükümet, Filipin yaşamı) kullanarak, Filipin dilinde öğretilir. (3) Matematik, ayrı bir ders olarak öğretilir ve gerçek hayattaki problemlere pratik uygulamaları vurgular. Mevcut haliyle Pilipino’nun matematikte verimli öğretim için yeterli teknik terimleri olmadığı için matematik İngilizce olarak öğretilir. Ayrıca, İngilizce kullanımı öğrencilere Filipin hükümetinin iki dilli politikası olan Filipince ve İngilizce’yi öğrenmeleri için ek bir fırsat verir.
(4) Hem erkekler hem de kızlar için 1. sınıftan 6. sınıfa kadar ayrı bir ders olarak iş eğitimi.
(5) Diğer tüm ders alanlarıyla bütünleştirilmiş karakter eğitimi.
Bilimsel araştırma konuları
Sosyal Araştırılacak konular
Akademik yazının özellikleri
Akademik dil ve yazının özellikleri
Akademik yazmanın süreçleri nelerdir
Akademik yazım Nedir
Akademik Yazım Kuralları
Akademik yazı türleri
Ortaöğretim düzeyinde, müfredat türleri temelinde iki geniş okul kategorisi vardır: (1) genel ve (2) mesleki/teknik okullar. İkinci grup tarım, balıkçılık, teknik ve ticari okullara bölünebilir. İkincil kurumlar aynı zamanda kökenleri ve finansmanları açısından taşra, şehir, belediye, barrio ve barangay liseleri olarak farklılaşmaktadır. Bunların neredeyse tamamı, akademik ve mesleki konuları birleştiren bir müfredatı takip etmektedir.
Genel-orta okul, (1) ilkokulda başlayan genel eğitimi ilerletmek ve (2) öğrencileri bir mesleğe ve/veya koleje hazırlamak için tasarlanmıştır. Akademik konular arasında İngilizce iletişim sanatları, Pilipino’da iletişim sanatları, sosyal bilgiler, bilim ve matematik bulunmaktadır. İlk yıl haftada en az iki saat uygulamalı sanatlar, sonraki üç yıl için haftada en az üç saat meslek dersleri zorunludur.
Son yirmi yılda müfredat revizyonunda iki eğilim hem eğitimciler hem de ebeveynler için endişe kaynağı olmuştur. Eğilimler, birçok konuyu temel müfredata sıkıştırmaya ve müfredatta sık sık değişiklik yapmaya yönelik olmuştur. Okuma, yazma, aritmetik, fen bilimleri, sosyal bilgiler gibi temel konu atamaları aynı kalmasına rağmen, zaman dağılımı ve konuların uygulamalı derslerle (vatandaşlık, meslek çalışmaları) entegrasyonu açısından mutlu bir karışım arayışı sarkaç benzeri sonuçlara yol açmıştır.
En son hamle “temellere dönüş” veya “temellere dönüş”. Bu hamle, beşinci sınıf ve altıncı sınıf öğrencilerinin okuryazarlık ve aritmetikte düşük seviyelerde başarılı olduklarını ortaya koyan, Project SOUTELE (1976) adlı ilköğretimin sonuçları üzerine ulusal bir anketin bulgularını takip etti.
Çalışma ayrıca öğretmenlerin, öğrencilerin hedeflerine yaşıtlarına kıyasla değil, kendi oranlarında ilerlemelerini sağlayan bir değerlendirme ve terfi inovasyonu olan Sürekli İlerleme Planına (CPS) genellikle düşük değerlendirmeler yaptığını gösterdi.
Öğretmenlerin şemaya karşı olumsuz tepkileri muhtemelen sekiz faktöre kadar takip edilebilir:
(1) CPS’nin arkasındaki teorinin anlaşılmaması, yani okullaşmayı çocukların bireysel farklılıklarına uydurma teorisi yetenekler ve arka planlar.
(2) Bakanlığın öğretmenlere yeterli rehberliği sağlamaması düzeni uygulamak için.
(3) Programın içerdiği öğretmenlerin iş yükündeki artış, çünkü her çocuk bireysel ilgiye ve ihtiyaçlarına uygun öğrenme materyallerine ihtiyaç duyuyordu. Öğretmenler, ağır öğretim programları ve topluluk etkinliklerinin yanı sıra bu yüke içerliyordu.
(4) Çocukların bireysel ihtiyaçlarını karşılayacak uygun eğitim materyallerinin olmaması.
(5) Mevcut hizmet içi öğretmenlerin sahip olmadığı beceri talepleri, çünkü bu öğretmenlerin hizmet öncesi eğitimi psikolojik teşhis, bireyselleştirilmiş öğretim için materyallerin hazırlanması, davranışsal hedeflerin oluşturulması ve benzerleri konusunda eğitim sağlamadı.
(6) Gerekli becerilerde eğitim sağlamak için hizmet içi eğitim eksikliği.
(7) Bir pilot projede programın yetersiz şekilde denenmesi.
(8) Okulun organizasyonunda sürekli öğrenci ilerlemesi amacına uygun değişiklik eksikliği. Yani, dereceli dersler her zamanki gibi devam etti.
Kısacası, Sürekli İlerleme Planı başarısız görünüyordu, değil. Çünkü teori yanlıştı, çünkü uygulama-planlama yetersizdi. Birkaç okul bölgesi, öğrenme kitleri ve/veya bireysel eğitim materyalleri geliştirdi, ancak genel olarak öğretmen, öğrenme hedeflerinin belirlenmesi, eğitim materyallerinin geliştirilmesi, çocuğun gelişimi ve çocuğun yetenekleri ve becerilerine göre gelişiminin değerlendirilmesinden tüm süreçten sorumluydu.
Sorunu çözmek için, Bakanlık şu anda “davranışsal sonuçlarda ifade edilen temel ve özel öğrenme beklentileri sürekliliğini” deniyor ve buna karşılık gelen bir derecelendirme sistemiyle, kümülatif değerlendirmede belirlenen öğrenme başarısı kriteri olarak süreklilikte yüzde 75 ustalığın benimsenmesini öngörüyor.
Özetle, Filipinler’deki eğitim planlayıcıları, müfredat revizyonu ve deneme için kalıcı merkezler sağlar ve öğrenme yöntemlerinin ve materyallerinin iyileştirilmesi devam eden bir süreçtir.
